Jak przygotować projekt do produkcji materiałów POS?

Po co w ogóle dobry plik

Na hali nie dyskutujemy o brand booku. Dyskutujemy o zamkniętych konturach, skali w mm i tym, czy gniazdo pod SKU ma 42 czy 43 mm. Plik, który to niesie, zamienia maila „ile to kosztuje?” w wycenę z terminem.

Nie masz dokumentacji? Szkic z wymiarami wystarczy na start — przygotujemy projekt wykonawczy pod nasze maszyny (Projektowanie). Poniżej opisujemy wariant idealny, żeby było wiadomo, do czego dążymy.

Agencje zwykle przysyłają AI/PDF. Marki własne — często zdjęcie opakowania i wymiar „na oko”. Oba scenariusze ogarniamy; różni się tylko liczba pytań przed startem lasera albo freza.

Formaty, które idą na maszynę

Preferujemy wektory. Bitmapa (JPG/PNG) to referencja — przed cięciem wymaga wektoryzacji, co dodaje czas i ryzyko „prawie pasuje”.

Zasady, które łapiemy przy każdym briefie

Skala 1:1 w milimetrach. Kontury cięcia zamknięte. Opisy poza warstwą cięcia. Otwory montażowe narysowane, nie domyślne.

Warstwy: cięcie, grawer, frez / kieszeń, opis. Mieszanie wszystkiego na jednej warstwie to najczęstsza przyczyna maila „prosimy o poprawkę przed startem”.

Nazwa pliku z wersją (display-sku12-v3.dxf) oszczędza pomyłki, gdy w wątku mailowym krąży pięć załączników.

• Jednostki: mm, skala 1:1
• Zamknięte krzywe (brak otwartych ścieżek w konturze)
• Osobna warstwa: cięcie / grawer / frez / opis
• Nazwa pliku z wersją
• Wymiary krytyczne opisane (gniazdo SKU, szerokość pod regał)
• Ilość sztuk i termin kampanii
• Zdjęcie lady/regału, jeśli display ma tam stanąć
• Próbka SKU albo dokładny rysunek opakowania (przy gniazdach)

Przykład z hali: countertop beauty

Klient przysłał PNG mockupu i wymiary słoiczka na oko. Zwektoryzowaliśmy gniazda, zrobiliśmy 1 prototyp, poprawiliśmy głębokość o 1,5 mm po przymiarkce produktu, potem short-run na region.

Gdyby od razu był DXF ze skalą i próbką SKU, odpadłaby jedna runda. Prototyp przy większej sieci i tak warto zrobić — ale start jest szybszy.

Ścieżka typowa: brief → projekt (Projektowanie) → laser (Cięcie plexi laserem) lub CNC (Frezowanie CNC) → opcjonalnie gięcie i UV → pakowanie. Produkt: Ekspozytory z plexi.

Przy stojakach na ulotki często wystarczy format A4/A5 i informacja, czy stoi na lady czy na podłodze — wtedy gięcie (Gięcie plexi) bywa ważniejsze niż skomplikowany plik 3D.

Czego potrzebujemy poza plikiem

Materiał i grubość (jeśli znasz), ilość, termin, LED/druk UV, sposób mocowania. Brak którejś informacji nie blokuje wyceny — doprecyzujemy pytaniami.

Dla sieci: liczba lokalizacji i czy wszystkie displaye mają być identyczne. Dla agencji: deadline akceptacji prototypu przed produkcją seryjną.

Hub usług POS: Materiały POS. Formularz z załącznikiem: wycena.

Warstwy i nazewnictwo — przykład praktyczny

Dobry plik AI/DXF ma warstwy nazwane po polsku lub angielsku konsekwentnie: CUT, ENGRAVE, POCKET, NOTES. Opisy wymiarów nie leżą na warstwie CUT — inaczej laser potraktuje tekst jak kontur.

Przy gniazdach SKU dodajemy na warstwie NOTES wymiar krytyczny w mm oraz tolerancję, jeśli produkt bywa w dwóch wariantach opakowania (np. słoiczek 50 ml i 30 ml na tym samym displayu).

Wersjonowanie: v1 to szkic, v2 po merchu, v3 produkcyjna. W mailu piszemy wprost „produkujemy v3”. Unika to sytuacji, w której na halę trafia stary załącznik z wątku.

Co robimy, gdy plik jest „prawie OK”

Domknięcie otwartych ścieżek, skala, rozdzielenie warstw, usunięcie zdublowanych konturów — to standardowa poprawka dokumentacji. Wyceniamy ją osobno tylko gdy praca jest duża; drobne rzeczy często wchodzą w start zlecenia.

Jeśli bitmapa ma być jedynym źródłem liternictwa, ostrzegamy przed jakością krawędzi po wektoryzacji. Lepiej dostać font/logo wektorowe z brand booka.

Przy plikach z zagranicznych agencji bywają cale zamiast mm. Zawsze pytamy o jednostki, zanim wytniemy serię „dwa razy za dużą”.

Od briefu do pierwszej formatki — timeline

Dzień 0: plik lub szkic + ilość lokalizacji. Tego samego dnia roboczego: pytania albo wycena. Po akceptacji: poprawki pliku (jeśli potrzeba), start maszyny, kontrola, pakowanie.

Najwięcej czasu zjada nie frez, tylko oczekiwanie na decyzję merchu. Im szybciej v3 produkcyjna jest „zamknięta”, tym realniejszy deadline kampanii.

Jeśli kampania ma sztywny start w sklepach, napisz datę merchu w pierwszym mailu. Ułożymy bufor na prototyp zamiast obiecywać cud na ostatnią chwilę.

Praktyczny scenariusz: od Canvy do hali

Agencja przysyła mockup z Canvy i prosi o „to samo z plexi na przyszły tydzień”. Na hali Canva nie jest plikiem produkcyjnym. Robimy wektoryzację krytycznych konturów, dopytujemy o wymiary SKU i robimy uczciwy termin: najpierw plik wykonawczy, potem maszyna.

Jeśli mockup ma tylko ładne cienie i perspektywę 3D, prosimy o rzut z wymiarami albo próbkę produktu. Bez tego gniazdo będzie zgadywaniem, a merch w sklepie wyłapie błąd od razu.

Gdy brief jest kompletny (DXF, SKU, ilość, termin), ścieżka jest krótka: kontrola pliku, wycena, akceptacja, produkcja, pakowanie. Większość opóźnień to nie frez, tylko brak decyzji albo brak skali w pliku.

Dla sieci dokładamy etykiety lokalizacji na paczkach i listę kompletacyjną. Dla jednej placówki wystarczy standardowe pakowanie ochronne.

Na koniec: jedna osoba po stronie klienta akceptuje v3. Bez tego produkujemy „prawie final”, a na hali wraca piąta poprawka logo o pół milimetra.

Częste pytania

Następny krok

Masz plik albo szkic? Wyślij na wycena. Konstrukcja displaya: Materiały POS. Sama formatka: Cięcie plexi na wymiar.